Bijzonder mooie uittreding

[ginger]

STERKE ARMEN

Wow..... Wat ik nu heb meegemaakt, was alles behalve een uittreding tegen mijn wil in! Dus ik ben maar een nieuw topic begonnen.

Het was maandagavond. Ik zou de volgende dag vrij zijn. Net als twee weken terug, maakte ik kenbaar dat ik open stond voor een uitttreding. Ik was de hele week druk geweest, omdat ik (nog steeds) midden in een verhuizing zit. Ik ben al ruim een week behoorlijk ziek en word elke nacht geregeld wakker door hevige hoestbuien, dus ik verwachtte eigenlijk niet dat er iets zou gebeuren. Aangezien er (als er zich uittreding zou voordoen) waarschijnlijk voortdurend 'terugkeerverschijnselen' zouden optreden, door een opkomende hoesbui. Toch vroeg ik voor de zekerheid om bescherming (tegen negatieve energieen). Ook vroeg ik of de uittreding 's ochtends kon plaatsvinden (ipv 's nachts), om te voorkomen dat ik weer in paniek zou raken.
Die avond viel ik rond 01.00 in een diepe slaap. Ik ben die nacht (voor zo ver ik weet) niet eens wakker
geworden door hoestbuien. Waarschijnlijk omdat ik zo oververmoeid was.

De volgende dag werd ik om 08.00 wakker en dacht: 'Hm.. misschien is dit het moment'. Maar helaas werd ik overmand door benauwdheid (verkouden) en hoestbuien, dus ben ik maar op gaan staan, ook al was ik nog niet 100% uitgerust. Ik maakte een ontbijt klaar en at het in bed op, terwijl ik een paar hoofdstukken uit het boek 'Door Het Raam' (her)las. Het werd al licht buiten, maar na het ontbijt sloeg de vermoeidheid weer toe, dus ik besloot nog even te gaan slapen. Ik sloot mijn gordijnen, nam mijn hoestdrank, deed mijn oordopjes in en ging op mijn rug liggen om de meest comfortabele, ontspannende
houding te zoeken. Deze vond ik al gauw en ik sloot mijn ogen...

Ik kwam al snel in een droom terecht, waarvan ik mij meerendeels niets meer kan herinneren. Het laatste fragment staat mij echter heel helder voor de geest. Ik zat in een auto (achterin) en keek uit het raam rechts van mij. Het was overdag, de zon scheen. En aan de omgeving te zien, leek ik in het buitenland te zijn. Ik zat met meerdere (bekende?) mensen in de auto en we reden in een voor mij onbekende stad. Maar plotseling leek ik iets met alle zekerheid te herkennen. Ik zag op de hoek van de straat, waar we langsreden, een soort pleintje en een muur, bedekt met graffiti. Ik dacht: 'Hey, daar speel ik altijd basket ball!' en direct daarna dacht ik: 'Huh.. Maar ik heb helemaal nooit basketball gespeeld! Hm... Dan moet dit wel een herinnering uit een vorig leven of andere dimensie zijn.' Ik weet nog dat het mij raakte (alsof deze plek heel veel voor mij betekende). Het raakte mij zo erg, dat ik er zelfs kippenvel van kreeg.
Ik weet nog dat ik met verbazing naar mijn 'bekippenvelde' armen keek.
Op dat moment transformeerde de droom zich in een uittreding. Mijn kippenvel veranderde in tintelen, wat zich over mijn hele lichaam verspreidde. Dit onmiskenbare gevoel vertelde mij dat ik ging uittreden.
Ineens lag ik ook gewoon weer in mijn bed, zoals ik in slaap was gevallen. En mijn bewustzijn was helder.
Ik voelde mij licht en zwaar tegelijk. Ik lag er een soort verlamd bij (maar niet onprettig). Vrijwel direct merkte ik dat ik niet alleen was, maar ik was niet bang. Op een of andere manier wist ik dat het goed was.

Terwijl ik merkte dat ik los van mijn lichaam kwam, leek ik eerst, met dekbed en al, omhoog te zweven en vervolgens weer terug omlaag. Dit voelde vreemd, maar niet onprettig. Ik kwam weer terug in mijn lichaam terecht en dacht dat ik weer wakker zou worden. Maar op dat moment voelde ik dat ik door twee sterke armen mijn lichaam werd uitgetild. Eerst een arm onder mijn benen, bij mijn knieholtes. En toen een arm onder mijn rug, bij mijn schouderbladen. Aanvankelijk leverde dit (van mijn kant) enige weerstand op. Maar ik werd zo rustig en zorgzaam uit mijn lichaam getild, dat ik wist dat het goed was. Dus ik liet het gebeuren.
Deze (overduidelijk) mannelijke geest tilde mij op en we zweefden samen naar boven, door mijn slaapkamer. Hij wiegde mij van recht naar links, we zweefden omhoog en omlaag (volgens mij zelfs buiten
de grenzen van mijn stoffelijke slaapkamer). Alsof hij mij wilde laten ervaren wat er allemaal mogelijk is in de astrale wereld.
Dit alles ging heel liefdevol en zorgzaam. Ik voelde mij veilig en geborgen.
Ik twijfelde of mijn astrale ogen wel open waren, want ik zag weinig tot niets. Maar als ik mijn astrale ogen probeerde te openen of mijn zicht probeerde te verbeteren (omdat ik nieuwsgierig was bij wie deze sterke armen hoorden), lukte dat tot mijn teleurstelling niet (alsof het niet mocht). Niet alleen mijn zicht, maar ook mijn heldere bewustzijn begon een beetje te vertroebelen.
Omdat ik niet wilde dat deze (gelukzalige!) uittreding al zo snel zou stoppen, vroeg ik om helderheid. Met succes. Want ik voelde weer hoe ik in de armen van deze mysterieuze geest heen en weer, omhoog en omlaag zweefde. Het voelde heerlijk. Het enige waarmee ik het kan vergelijken is met het 'Lois en Clark vliegmoment' in de film Superman. Zo euforisch voelde het namelijk voor mij!
Op de gegegen moment hield hij mij rond mijn middel vast, waardoor we tegenover elkaar (face to face, in verticale positie) zweefden.
Op dat moment leek ik weer langzaam mijn deken om mij heen te voelen. Maar dan wel astraal, want de deken bewoog. Het leek zich om mijn lichaam heen te golven, terwijl de mysterieuze geest nog steeds tegenover mij zweefde en mij vasthield.
Toen werd ik met licht tintelende 'terugkeerverschijnselen' wakker. Ik merkte dat mijn ademhaling en mijn hart (in positieve zin) een beetje van slag waren.

Dit is vanochtend gebeurd. Ik denk dat de uittreding ongeveer 20 min heeft geduurd (hoewel het moeilijk in te schatten is, in de astrale 'state of mind').
Ik moest het meteen opschrijven, want het heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Wie was deze geest? Was het mijn gids? Of mijn beschermengel? Waarom mocht ik hem niet zien? Ik had nog wel langer met hem willen vliegen! Hopelijk is het voor herhaling vatbaar.

Liefs,

[Constantia]

Hoi Ginger,

excuus dat ik niet meer op andere nieuwe berichten van je gereageerd heb, hier vliegen de dagen voorbij (in Amerika). Ik ga het nog proberen te doen!
Een heel mooie ervaring en jij lijkt erg op mij qua ervaringen. Ik dacht al dat je angsten minder zouden worden ten gunste van meer kracht en fijn beleefde ervaringen.
Nu weet je hoe het voelt als de astrale wereld je letterlijk en figuurlijk hemelse gevoelens bezorgt!

Wie het was? Daar kan ik geen antwoord op geven. Denk na of er je spontaan een naam te binnen valt, dat kan ook spontaan na enig nadenken zijn. Een oude vriend, een nieuwe vriend, misschien kom je erachter, misschien niet. Ik ben benieuwd!

Houd een dagboek bij, of kopieer alles wat je op het forum zegt, in een eigen digitaal dagboek. Deze informatie is waardevol.

Liefs,

Constantia (Sten)

[ginger]

Hoi Constantia, (ff wennen aan je 'nieuwe' naam haha..)

Dank je wel voor jouw reactie(s)!
Ik ben het helemaal met je eens: mijn ervaringen lijken enorm op die van jou!! Achteraf dacht ik echt: 'Hoe is het mogelijk?!' Het lijkt wel of ik een scene uit jouw boek herbeleef ofzo. In jouw boeken las ik dat jij ook heel vaak op dezelfde manier uit je lichaam bent getild door een geest, gids of beschermengel. Ik herken zoveel! Jouw boeken hebben mij in die zin ook veel meer vertrouwen gegeven. 
Ik moet eerlijk zeggen dat ik sinds mijn laatste uittreding aan niets anders kan denken. Het heeft zoveel indruk op mij gemaakt (in positieve zin). De gevoelens die het 'vliegen' teweeg brengen zijn onbeschrijfelijk. Had nooit gedacht dat ik het zo leuk zou vinden.
Ik heb vroeger als kind heel vaak al 'vliegdromen' gehad (waarvan ik mij achteraf afvraag of het wel dromen waren, maar dat terzijde). Nu weet ik weer waarom ik die dromen zo fijn vond!

Ik denk dat het heel goed voor mij is geweest dat ik begeleiding kreeg tijdens mijn laatse uittreding. Ik hoop echt dat ik in mijn volgende uittredingen net zo liefdevol word begeleid als de laatste keer, want dan is er voor mij echt geen reden meer om bang te zijn.
Krijg jij eigenlijk altijd begeleiding tijdens jouw uittredingen, of vlieg jij ook weleens alleen?
Ik vraag mij af of ik uberhaupt in staat ben om zelfstandig te vliegen. En is vliegen net zo fijn als je alleen bent? Of zorgen andere geesten voor die gelukzalige gevoelens? Ik vond het iig heel fijn dat er iemand bij me was die me 'de weg wees'. Ik voelde mij daardoor heel veilig. Ik vind het heel bijzonder, wat ik mee heb gemaakt en kijk voor het eerst echt uit naar de volgende uittreding. 

Liefs,

[aquarius]

Hoi Ginger

Ik heb je relaas van je nachtelijke zwevende uitstapjes geboeid gelezen en herkende er ook gedeeltelijk in wat ik ook soms meemaak.
Ik ben pas heel onlangs met dit fenomeen vertrouwd geraakt, maar ben er al snel in geslaagd om met relatief gemak te kunnen uittreden. Ik heb ook al een paar keer gevoeld hoe sterke armen me uit mijn bed wilden sleuren, maar tot nog toe heb ik enkel solovluchten ondernomen! :-)
Ook het gevoel dat mijn donsdeken omhooggetild wordt, is mij niet onbekend.

Groetjes en misschien komen we elkaar wel eens tegen onderweg! :-)
Aquarius

[ginger]

Hoi Aquarius,

Dank je wel voor je berichtje.
Jij bent ook lekker actief bezig 's nachts, zo te lezen! Dat vliegen door het heelal moet een hele bijzondere ervaring voor je zijn.
Ik heb ook nog nooit moeite hoeven doen voor een uittreding. Bij mij komen ze eigenlijk altijd spontaan, zonder dat ik een techniek hoef te gebruiken ofzo. Ik had in het begin nogal moeite met dit verschijnsel (het voelde voor mij zelfs als een inbreuk op mijn nachtrust en mijn privacy) maar zoals je in mijn laatste bericht hebt kunnen lezen, heb ik mijn laatste uittreding als zeer plezierig ervaren en kijk ik al uit naar de volgende!
Ik zal jouw nachtelijke uitstapjes (zoals jij dat zo mooi beschrijft) ook in de gaten houden hier op het forum. En inderdaad.. Wie weet zullen we elkaar weleens tegenkomen onderweg hahaha... In dat geval
mag je mij gerust een keertje meenemen tijdens je reisjes door het heelal!

Groetjes,

[Constantia]

Krijg jij eigenlijk altijd begeleiding tijdens jouw uittredingen, of vlieg jij ook weleens alleen?
Ik vraag mij af of ik uberhaupt in staat ben om zelfstandig te vliegen. En is vliegen net zo fijn als je alleen bent? Of zorgen andere geesten voor die gelukzalige gevoelens?

Hoi Ginger,

ik vind het heel leuk dat jij net als ik deze dingen meemaakt. Het bewijst dat uittredingen universeel zijn! En meer: dat de mogelijkheden en sensaties spectaculair zijn en blijven (ook als je het heel vaak hebt meegemaakt)!

Begeleiding is er mijns inziens altijd: van dichtbij of verweg. Niemand is afgesneden terwijl hij/zij astraal reist. Er zijn altijd (astrale) vrienden die weten waar je bent en wat je doet, omdat zij verbonden met je zijn in wederzijdse liefde. Soms zie je de beschermengelen en vrienden, direct, zijdelings, soms voel je ze, soms merk je niet zoveel. Maar ga ervan uit dat ze er altijd zijn.
Natuurlijk kun je zelfstandig vliegen (jij bent autonoom), het goede is er altijd. Je bent verbonden met je lichaam en je kunt niet verloren raken. Je gelukzalige gevoelens komen deels uit jezelf voort (het plezier dat je beleeft aan de beweging, het zien van dingen...) en deels van je omgeving, want zonder die lieve vrienden en prachtige mogelijkheden had je toch iets gemist.  

Groetjes,

Sten

[ginger]

WEERZIEN MET EEN GOEDE VRIEND

Allereerst: heel erg bedankt voor jouw reactie, Sten!

Vanochtend mocht het weer zo zijn: een nieuwe uittreding.
Ik werd om 09.00 wakker. Het was al licht buiten. Dit keer had ik genoeg slaap gehad, dus ik was niet meer moe. Toch wilde ik weer een uurtje slapen, in de hoop dat mij weer zo'n fijne uittreding als vorige week stond te wachten. Dus ik liet de gordijnen dicht. Ik hoorde dat er gewerkt werd op straat (stratenmakers), dus ik deed mijn oordopjes in, zodat ik niet afgeleid werd door het geluid. Ik ging op mijn rug liggen (meest comfortabel + meeste kans op uittreding) en sloot mijn ogen.
Zoals altijd vroeg ik (in gedachten) eerst om bescherming, voordat ik mij volledig probeerde te ontspannen. Het ontspannen ging iets moeilijker dan normaal, omdat ik al zo wakker was.

Na het aannemen van verschillende houdingen en na een paar korte 'doezelmomenten', gebeurde het dan toch. Ik voelde het intense tintelen opkomen en wist dat ik uit zou treden. Voordat ik uit mijn lichaam trad, voelde ik al dat ik astraal bewust was. Want hoewel ik nog gewoon in mijn lichaam was, hoorde ik alles om mij heen (de buren) en alles op straat (stratenmakers) gewoon weer alsof ik geen oordopjes inhad. Toch moest ik tijdens het uittreed-proces een paar keer om helderheid vragen, doir het commando 'Helderheid, nu!' in gedachten uit te spreken), want ik voelde dat ik anders weer in slaap zou vallen.
Vrijwel direct voelde ik dat ik niet alleen was. Ik voelde iets tegen mijn voeten. En inderdaad: er zat iemand aan het voeteneinde van mijn bed.
Hoewel het lukte om bij bewustzijn te blijven, zag ik net als de vorige keer, tot mijn frustratie, weinig tot niets. Ik voelde mij daardoor ongemakkelijk, omdat ik niet kon zien met wie ik te maken had. Deze (mannelijke) geest had daar kennelijk minder moeite mee. Want hij boog zich over mij heen en werd meteen handtastelijk. Hoewel ik op een of andere manier voelde dat het goed was (hij kwam mij op een vreemde manier een soort bekend voor), vond ik het wel wat ver gaan, dus duwde hem hardhandig van mij af. Ik voelde duidelijk teleurstelling van zijn kant. Maar hij respecteerde mijn felle reactie, want hij zweefde zonder tegen te stribbelen weg.
Ik had meteen spijt, want ondanks dat ik geen idee had wie hij was, voelde ik dat het een zuivere geest was. Ik strekte mijn astrale armen uit en riep: 'Kom terug! Kom alsjeblieft terug!' Met succes. Want hij kwam meteen. Ik ging rechtop zitten en sloot hem in mijn armen. Het voelde heel fijn en vertrouwd. Hij begon mij te zoenen en ik liet het gebeuren. Het voelde of wij elkaar al van vroeger kende. Alsof wij elkaar voor het eerst weer zagen nadat hij een heldhaftig oorlogsdrama had overleefd ofzo. Toch wekte dit bij mij enige verwarring op. Want in het dagelijkse leven laat ik mij toch ook niet zomaar zoenen door een jongen waarvan ik niet zeker ben of ik hem wel ken, dus waarom zou ik dat in de astrale wereld wel laten gebeuren? Ik zei: 'Stop. Stop! Dit kan echt niet zomaar!' en duwde hem zachtjes, maar vastberaden van
mij af. Hij ging weer aan het voeteneinde van mijn bed zitten (met zijn rug naar mij toe). Ik voelde zijn teleurstelling. Hij was zelfs een beetje beledigd. Ik kroop naar hem toe en wilde hem troosten. Ik twijfelde of ik hem moest aanraken, maar deed het toch. Ik legde mijn hand op zijn rug en zei: 'Sorry, maar ik weet niet eens wie je bent!' Hij moest lachen en zei: 'Je weet het echt niet meer he?' Ik voelde mij een beetje schuldig, want ik voelde duidelijk dat dit een 'oude bekende' (misschien uit een vorig leven?) was.
Ik was reuze benieuwd hoe deze geest eruit zag, dus ik probeerde mijn zicht te verbeteren, maar dat lukte nauwelijks. Ik draaide hem naar mij toe en probeerde met mijn handen, al voelende, een beter beeld van hem te krijgen. Hij had half lang haar (ong 8 cm), met een slag erin. Ik schatte hem ongeveer mijn leeftijd (ergens eind twintig), misschien zelfs wat jonger. En (zoals ik al eerder had gevoeld) was zijn bovenlichaam ontbloot. Hij was mooi atletisch gebouwd (gespierd) en zijn lichaamslengte leek gemiddeld.
Ik voelde steeds meer herkenning en dat leek hij ook te merken. Want hij omhelste en kuste mij van blijdschap. Dit voelde heerlijk. Af en toe stopte ik en vroeg: 'Wie ben je nou?' en 'Hoe heet je dan?' Hij bleef echter geheimzinnig. Hij moest lachen en zei: 'Je kan het je echt niet meer herinneren he?' Ik moest ook lachen. 'Je weet het echt niet meer he?' bleef hij mij plagend vragen. En we kuste elkaar weer. Ik vroeg: 'Was jij het ook, vorige keer?' Maar hij zei van niet en maakte er grapjes over. Zijn gezelschap voelde aangenaam, licht en luchtig. Het viel mij op dat hij intelligent en grappig was.
Op de gegeven moment zei hij dat hij wegmoest. Maar dat wilde ik niet. Het verbaasde mij hoe moeilijk mij dit afscheid viel. Ik zei: 'Blijf nog even. Blijf alsjeblieft!' En hield hem tegen door zijn hand vast te pakken. Hij bleef nog even, maar ik realiseerde mij dat de uittreding al ongeveer een half uur had geduurd en voelde net als hij, dat hij niet lang meer kon blijven. Toen hij na een lange afscheidskus weg wilde zweven, pakte ik zijn hand weer vast en merkte dat hij het net zo moeilijk vond als ik. Ik liet hem maar met moeite gaan.

Nadat hij vertrokken was, kwam ik nog een paar keer in een vals ontwaken terecht: ik dacht dat ik weer terug in mijn lichaam en wakker was (want mijn zicht was weer helder en mijn slaapkamer werd weer gevuld met daglicht). Toen ik echter rechtop wilde zitten om op te staan, merkte ik dat mijn stoffelijke lichaam gewoon bleef liggen! Ik probeerde mijn stoffelijke armen te bewegen, maar bewoog enkel mijn astrale armen. En als ik als ik mijn armen voor mijn gezicht hield zag ik niets. Pas als ik er goed naar keek, zag ik heel subtiel de omlijning van mijn astrale armen, maar voor de rest kon ik er gewoon doorheen kijken. Dit kwam waarschijnlijk door het daglicht. (Ik heb namelijk in Stens boeken gelezen dat het astraallichaam in het daglicht amper te zien is).
Ik dacht: 'Nou, als ik toch nog niet terug in mijn lichaam ben, kan ik maar beter gebruik van het moment maken.' En probeerde een stukje te vliegen. Ik focuste mij op de slaapkamerdeur. En met een beetje wilskracht zweefde ik inderdaad naar de deur, ik kon er zelfs doorheen vliegen, zodat ik in de hal terecht kwam. Ik weet alleen niet zeker of dit laatste daadwerkelijk gebeurd is, omdat mijn uittreding na het valse ontwaken overging in een normale (niet lucide) droom. De overgang was echter zo wazig en onduidelijk, dat ik niet meer weet waar de uittreding precies stopte en de droom precies begon (want mijn droom ging ook over een vals ontwaken).

Hoe dan ook: deze uittreding was weer erg bijzonder.

Sten, heb jij misschien tips voor extra helderheid en een beter zicht tijdens mijn uittredingen?
Kan het trouwens zo zijn dat deze geest zorgde voor de 'nachtelijke sfeer' in mijn slaapkamer tijdens mijn uittreding? (Zodat ik niet door hem heen zou kijken, door het daglicht?) Anders had ik hem misschien helemaal niet kunnen zien!

Liefs,

Ginger

[ginger]

ASTRAAL SNOEPJE

Pas dagen later schoot me nog iets te binnen, wat nog niet in mijn 'verslag' van mijn laatste uittreding staat. Namelijk het volgende: bij het afacheid, stopte de mannelijke geest een (astraal) snoepje in mijn mond (en zelf nam hij tegelijkertijd ook zo'n zelfde snoepje). Dit deed hij zonder te vragen of ik het wel wilde. Het was zo'n ouderwets hard, zoet, ovaal snoepje. Ik weet nog dat ik het op dat moment ook al een beetje vreemd vond, maar maakte mij er niet druk om. Het smaakte immers best lekker.
Achteraf vraag ik mij af of dit misschien een bepaalde betekenis heeft? Ik had op dat moment geen honger en dacht ook helemaal niet aan eten ofzo.... Weird toch?

Liefs,

Ginger

[Koen]

Hoi, het leek alsof de geest wel iets goeds met jouw wilde delen, iets waarvan jullie samen konden genieten. Dat kan wijzen op een zekere verbondenheid, of althans een wens tot verbondenheid. Het is niet omdat je geen honger hebt, dat je geen snoepje lust of kan appreciëren. Vergelijk het met wij of bier, als je geen dorst hebt, en er wordt jou een glaasje wijn of bier aangeboden, dan kan dit best lekker smaken, zonder dat je behoefte hebt aan drinken.

De aanwezigheid van een geest in de kamer kan zeker een positieve invloed hebben op het uittredingsvermogen.

Vele mensen klagen over slecht zicht tijdens de uittredingen, daar kan ik van meespreken. Gedurende mijn eerste uittredingen zag ik zelfs helemaal niets. Op den duur verbetert dit wel, maar je kan het ook onmiddellijk positief beïnvloeden, door tijdens de uittreding sterke commando's luidop te uiten, zoals 'helderheid nu'. Hoe sterker je de commando's uit, des te meer effect ze hebben.

Tenslotte, ik vond het inderdaad een erg bijzondere uittreding !

Liefs, Koen.

[ginger]

Hoi koen,

Dank voor jouw reactie!
Hierbij weer een update...

BEN IK NOG WAKKER OF...?

Het was zaterdagochtend. Ik werd wakker, keek op de klok, maar besefte dat ik vrij was. Dus ik draaide mij nog maar een keer lekker om (om verder te slapen). Ik lag op mijn zij. Na een kort doezelen, voelde ik dat mijn hele lichaam begon tintelen en ik dacht: 'Yes...! Het is weer zover... Een uittreding...!'

Ik realiseerde mij dat een zijligging misschien niet de meest ideale houding was om uit te treden. Dus omdat ik toch nog in mijn lichaam was, deed ik voorzichtig mijn ogen open en probeerde een kwartslag te draaien, zodat ik ik op mijn rug kwam te liggen (voor mij de meest comfortabele houding om uit te treden). Dit deed ik in diepe concentratie, omdat ik het proces van uittreden niet wilde verstoren.
Toen ik mij echter omdraaide, merkte ik dat mijn stoffelijke lichaam gewoon bleef liggen! Het proces van uittreden was blijkbaar zo snel gegaan dat ik niet doorhad dat de uittreding al was begonnen!
Omdat ik nogal verrast was, ging ik instinctief weer in dezelfde houding, op mijn zij liggen (zodat ik weer in mijn stoffelijke lichaam kwam).
Mijn zicht was super helder, zo helder dat ik al snel weer begon te twijfelen of ik mij nou echt al in astrale sferen bevond (aangezien mijn zicht bij de laatste 2 uittredingen behoorlijk troebel was).
Ik keek naar mijn arm die voor mijn hoofd op mijn kussen lag en probeerde deze te bewegen terwijl ik ernaar keek. Hoewel een beetje moeizaam (slaapverlamming?), voelde ik dat mijn arm in beweging kwam. Alleen zag ik dat mijn stoffelijke arm roerloos bleef liggen. Ik was dus nog steeds los van mijn lichaam.
Ik weet niet waarom, maar de drang om mijn stoffelijke lichaam in rugliggen te krijgen bleef hardnekkig opkomen: ik wilde gewoon perse weer even terug in mijn lichaam en snel veranderen van houding om vervolgens weer uit te treden.
Maar ik merkte dat ik niet precies binnen de grenzen van mn stoffelijke lichaam lag. Ik voelde mij net een kleurplaat waarin buiten de lijntjes getekend was!
Ik probeerde een trucje uit: ik concentreerde mij op mijn vingers om zo weer 'vast' in mijn lichaam te komen. Dit lukte: ik voelde weer een 'connectie' met mijn stoffelijke lichaam. Maar toen ik weer op mijn rug ging liggen, was mijn astraallichaam wederom het enige wat in beweging kwam!
Ineens werd ik dan toch echt wakker.
Eenmaal (eindelijk) in rugligging (met stoffelijk lichaam en al), probeerde ik weer in de 'uittredingsmodus' te komen. Maar mijn gedachtes (over wat ik allemaal moest doen die dag) verstoorden mijn concentratie. Na 10 minuten gaf ik het op. Ik besloot op te staan en toch maar aan de takenlijst van de dag te beginnen hahaha..

Hoewel ik het een beetje jammer vind dat ik deze kans voorbij heb laten gaan (door mijn eigen, stomme eigenwijsheid  ) vond ik het toch fijn om weer even in astrale sferen te hebben vertoefd. Als de rust in mijn hoofd is wedergekeerd, staat mij vast weer een mooie ervaring te wachten...

Liefs,

Ginger

[Koen]

Hé, toch geweldig dat je die kleine experimentjes kon uitvoeren ! Bekijk het van de goede kant ! Je kon zo kleine verschuivingen met jouw astraallichaam bewerkstelligen en in-uit-in oefenen en controleren. Good on ya !

Verder, het is een fabel dat je in ruglig moet liggen om goed te kunnen uittreden. Zelf lig ik bijna nooit in ruglig, en treed ik uit vanaf zijlig en soms ook buiklig. Doe maar dus gewoon vanuit de houding die je zelf makkelijk vind en focus jezelf niet langer op de ruglig.

Ik vind wel dat je grote vorderingen maakt !

Liefs - Koen

[ginger]

Dank je wel, Koen!
Ik ben ook blij dat ik steeds vertrouwder raak met het fenomeen.
Te bedenken dat ik een paar maanden geleden nog amper wist wat me steeds overkwam 's nachts.

Ik merk overdag trouwens ook geregeld aanwezigheid van geesten op (met name in mijn huis). Ik zie ze niet, maar voel het. Vaak letterlijk. Ik voel dan een soort windsensaties langs mijn lichaam (alsof iemand zachtjes langs de huid van (bijvoorbeeld) mijn armen blaast). Ik heb dan het idee dat ik door een geest word aangeraakt. Heb jij dat ook weleens?

Liefs,

Ginger

[Koen]

Ginger,

gaaf dat je die 'wind' en geestachtige aanrakingen overdag voelt. Dat wou ik ook. Maar dit gebeurt bij mij (nog) niet. Als ik uittreed ben ik ook meestal alleen en als ik al eens een andere entiteit zie, dan heb ik er meestal geen interactie mee.
Dat zal wel om één of andere reden zijn waarschijnlijk ? 

Soms lees ik hier over uitgebreide interacties met geesten, zoals ook bij Sten het geval is. Dat moet bijzonder zijn, misschien komt dat nog voor mij.

Liefs - Koen

[ginger]

Hoi koen,

Dank voor jouw reactie.
Ja, ik vind het zelf ook bijzonder die aanrakingen/windsensaties. Ik zou het nu al (eveneens het uittreden zelf) niet meer willen missen. Een paar maanden geleden had ik nooit geloofd dat ik hier plezier aan zou beleven!

Ik heb geen idee waarom ik (eigenlijk al vanaf het begin) geesten zag/voelde tijdens mijn uittredingen. Misschien heeft het te maken met dat ik sterk het gevoel heb dat ik begeleiding nodig heb tijdens het uittreden (omdat het nog nieuw voor mij is). En dat die geesten mij dus helpen/tegemoet komen. Elke keer als ik open sta voor een nie :Duwe uittreding, vraag ik ook duidelijk om bescherming. Dus misschien ligt het aan mijn onervarenheid.
Hoewel Sten juist weer heel ervaren en zelfverzekerd is, op dit gebied. En in haar boeken las ik dat ook zij bijna altijd geesten tegenkomt gedurende haar astrale reisjes. Dus wat precies de reden is, weet ik ook niet.
Als jij interactie wenst met geesten tijdens jouw uittredingen, zou je hier misschien gewoon naar kunnen vragen. Wie weet wat het jou teweeg brengt...

Liefs,

Ginger

[Koen]

Dank je voor je reactie 

Als jij interactie wenst met geesten tijdens jouw uittredingen, zou je hier misschien gewoon naar kunnen vragen. Wie weet wat het jou teweeg brengt...

Misschien vinden ze me daar niet zo populair ?