andere dimensies

[feetjeM]

Hee allemaal,
Ik heb een tijdje niet geschreven, wel veel berichten gelezen. Ik ben op zoek naar antwoorden, omdat bij elke uittreding dingen gebeuren die weer vragen opleveren. Dus ik ben mijn ervaringen tot nu toe aan het opschrijven. Toen ik jong was (17 ong.) gebeurde het wel eens. Daarna jaren niet meer, of niet bewust. En ineens 3 jaar geleden heel bewust en vaak. (ben nu al 50)
En kort samengevat: ik heb een aantal ontdekkingen gedaan, of ideeën over wat er gebeurt en ben benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen.
Vooral het idee dat ik heb gekregen dat er paralelle werelden zijn, waar we ook een rol in spelen, maar dan een ander deel van ons.

1. Als ik in deze omgeving, of dimensie uitgetreden ben kan ik heel makkelijk vliegen, vormen aannemen en door materiaal heen. terwijl je ergens doorheen gaat, voel je het materiaal een beetje in je binnenste, te vergelijken met als je op een schommel zit en een kriebelgevoel in je buik krijgt. Ik zie dan ook hoe het is opgebouwd. Het is in deze wereld, omdat ik in mijn eigen kamer en huis ben. Er is daar ook apparatuur, zoals lampen, mobieltjes, fototoestellen e.d. En op de een of andere manier speelt er altijd muziek, met zangstemmen, die kan aanzwellen en weer afnemen. Als ik ben uitgetreden kan ik heel makkelijk naar die andere wereld. Het is dezelfde omgeving maar ziet er anders uit. Het lijkt dan op een duplikaatdimensie van mijn eigen leven. Ik kan hier zo tussen heen-en-weer "floepen". Kan in beide situaties even makkelijk vliegen of door materiaal heen.

2. Ik kom regelmatig in een andere dimensie, die ook wel lijkt op deze wereld. Hier word ik soms gebracht. Ik word dan gedragen door 2 mensen, en zie niets tijdens de vlucht. Die is heel gaaf, snel, net een achtbaan in het donker.
De kleuren zijn helderder, de mensen iets scherper van vorm. Ik kan daar ook vliegen, maar met veel meer moeite, net of je tegen de stroom in zwemt. Het is een soort parallelle wereld, en ik mag daar niet ontdekt worden als "anders". Maar alles net even anders. Auto's gaan zonder geluid of vervuiling. De mensen lijken daar een beetje doelloos, alsof ze vermaak zoeken. En zijn soms op weg naar een grote hal, of groot gebouw. Daar is dan iets van vermaak. De mensen tonen een beetje sloom op weg naar iets (?)
Ik kan daar moeilijker, en in 1e instantie niet door materiaal heen. Als dat wel lukt, dan moet ik het heel bewust doen, en valt het ook uit elkaar, maar dan in heel grove stukken.
Ik noem dit de "kermiswereld" vanwege de kleuren.

3. Ik kom ook wel eens in een tussenwereld. Er lijkt geen omgeving te zijn, mensen zijn op weg naar een hal, allemaal in dezelfde richting. De hal is dan een wachtruimte. Ineens kan iemand verdwenen zijn als ik met iemand in gesprek kom en we binnen zijn. Ik heb hier maar van gemaakt dat dit mensen betreft die naar de volgende fase gaan, dus overleden in deze wereld.

[Koen]

Hoi Marjan,

Heel verstandig dat je jouw ervaringen opschrijft. Dat je een tussenperiode zonder uittredingen hebt meegemaakt is niet ongewoon, veel mensen die uittreden ‘klagen’ hier over, het heeft ook te maken met soms met bepaalde factoren die je dagelijkse leven beïnvloeden, waardoor je niet langer zo sterk de focus kan vasthouden. En dan herbegint het soms weer.

Sommige dingen die je beschrijft komen in meerdere of mindere mate overeen met mijn eigen wedervaren, andere beschreven zaken ervaar ik zelf niet, maar komen voor bij andere (bekende) uittreders.

Ik moet zeggen dat jouw ervaringen kwalitatief heel goed zijn, in die zin dat je niet alleen goed kan zien, maar ook een helder bewustzijn lijkt te hebben. Vandaar vind de informatie die je biedt vanuit jouw uittredingen heel aanschouwelijk en verrijkend voor ons.

Wat herken ik zelf ? het vliegen, door materiaal heen gaan, achtbaan-ervaringen, opbouw van de eigen gekende omgeving. Ook de muziek-ervaringen zijn mij zeker niet vreemd, vaak hoor ik geweldige muziek, de ene eer krachtige muziek, op andere momenten is de muziek ‘soft’. Ik kan de muziek soms wat ‘sturen’.

Wat je beschrijft over de sferen, herken voor een stuk bij Robert Monroe, die een wereld kende die min of meer een duplicaat vormt van de eigen wereld , en werelden die zich ergens anders afspelen. Monroe heeft het niet over een sfeer of dimensie, hij spreekt over een ‘locale’. De werelden die jij beschrijft zijn ‘consensuswerelden’, dat wil zeggen dat ze het resultaat zijn van de gedachten van vele entiteiten die deze werelden creëren. Soms worden ze in het Engels als ‘heavens’ beschreven, vooral dan door William Buhlman, een bekende uittreder die na Monroe bekend werd omwille van zijn boeken. Je zou ‘adventures beyond the body’ van Buhlman echt eens moeten lezen.

De mensen die je beschrijft lijken net pas ‘overgegane’ mensen die hun weg in de astrale wereld nog moeten zoeken omdat zij er nog onwennig zijn, en het niet begrijpen. De hal die jij beschrijft komt mij ook over als een tussenwereld waar mensen zich voorbereiden op een volgende fase of dimensie.

Ik moet er aan toevoegen dat niet iedereen dezelfde aspecten van de astrale dimensies ervaart. Ik denk dat dit gekleurd wordt door het bewustzijn dat Aardse bindingen heeft met waarden en aspecten waar je zelf fel mee bezig bent. Het lijkt me niet onlogisch dat, als je uittreedt, je naar die sferen of dimensies gaat die aansluiten bij je fysieke leefwereld. Daarom, denk ik, is het zo dat mensen die in een depressie verkeren eerder naar een sombere hades-achtige wereld geleid worden wanneer zij een einde maken aan hun leven, of erger nog, als haat en het boosaardige sommige mensen doordringt, zij dit ook in eerste instantie gaan beleven in de sfeer waar zij terecht komen als ze sterven. Mensen die nadien teruggehaald worden na reanimatie verwoordden dit soms. Gelukkig getuigen  de meesten over gelukzaliger ervaringen als ze teruggehaald worden. Dit brengt me er toe nog eens te benadrukken dat bijnadoodervaringen en uittredingen als ervaringen bij elkaar aansluiten, als puntje bij paaltje komt.

De post die je hier gebracht hebt vind ik er waardevol, omdat je heel goed  en systematisch verwoord hebt wat je zelf ervaart, zodat wij onze eigen ervaringen ermee kunnen vergelijken, en dat het een mooi voorbeeld is voor mensen die zich afvragen wat je zo al kan ervaren.

Liefs Koen.

[feetjeM]

aaah, dank je wel Koen!

Soms blijf ik maar puzzelen en denken, en ik ben dus blij dat je veel herkent en veel hebt gelezen of gehoord van andere ervaringen, die lijken op mijn ervaringen. Ik ga zeker het boek lezen van Buhlman. Van Monroe heb ik alles al gelezen, toen ik heel jong was al. Hij had het reizen zelf in de hand, wist de weg (al lukte het niet altijd). Hij was echt een wetenschapper en ging op onderzoek uit. Ik heb het gevoel dat ik zelf afhankelijk ben van anderen om ergens heen te kunnen. Ik denk dat ik zijn boeken ook nog een keer ga lezen.

Gek is dat ik in de tussenwereld, van overledenen die het nog niet helemaal weten zeg maar, ik in gesprek raak door voor iemand te zijn wat hij verwacht of wil. Daarmee krijg ik de aandacht en raakt de ander uit zijn obsessie.

Heb ik nu 4x meemaakt. Het rare is dat ik dan verander;
een keer in een hond die al rollend en vallend over eigen poten een balletje vangt, omdat de baas dat maar steeds wil,
een keer kreeg ik een stomp op mijn rug (was boosaardig bedoeld) en dan er een grapje van maak,
een keer verwarmde ik liefdevol een klein meisje met humor en liefde, haar hoofdje was aan een kant verminkt.
een andere keer veranderde ik in iemand anders en een seksuele handeling volgde (was nep), waarna ook een goed gesprek volgde.
En daarna zijn ze ineens weg.

Het rare is dat deze dingen mij ook lijken te overkomen. Het is geen gedachte van tevoren, of een plan. Hoe kan ik nu intuïtief weten wat te doen, hoe te veranderen, wat te zeggen en te voelen? En vooral geen angst te voelen, maar liefde en belangstelling. Groot raadsel. Ik denk wel eens dat er een regisseur achter zit of zo die de boel in de gaten houdt.

Nog een overweging ter aanvulling over de tussenwereld.

Dank je voor je heldere reactie.

Liefs,
Marjan