dag Lieve forummensen,
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie lieve reacties, en jawel zo afentoe kom ik spieken zo hier en nu.
Voor mij is het nog altijd een afscheid voor een tijdje, noem dit stukje wat ik nu ga schrijven even een tussendoortje. ik kan het nergens anders plaatsen dan hier, ik kan het niet bellen, niet schrijven of wat dan ook.. en aangezien er uittredingen in verwerkt zijn, kan ik het denk ik hier wel plaatsen.
Ik zal het in een soort briefvorm verwerken. uitredingen heb ik gelukkig nog volop in allerlei vormen, nu meer dan ooit. dus wat dat betreft gaat mijn reis gewoon door. Ik begin met een brief aan jou Maarten..
Lieve Maarten,
OOit weet ik dat je hier weer zult komen kijken, en dan zul je dit lezen.
Ik ben niet boos of verdrietig meer, ik ben niet teleurgesteld meer. ik heb denk ik nu heel veel begrepen.
Ik vind het heel erg wat er nu allemaal gebeurt, maar vooral voor jou. En ik hoop dat je snel weer herstelt. ik weet dat je een hele lange weg te gaan hebt, maar ondanks toen ik het allemaal hoorde voelde ik rust in mijzelf. je weet ooit ben ik die weg zelf moeten gaan, toen ik nog een jong meisje was, zij het op een iets andere manier.
Ondanks alles ben ik niet bang, ik zal ook nooit bang zijn voor jou. gek he en dat ondanks wat ik al in mijn leven heb meegemaakt, zou je een tegenovergestelde reactie moeten verwachten.
Maar ik heb geen reden om bang te zijn, je bent in onze vriendscahp en al het andere alleen maar lief tegen me geweest. Ja je kon een drammer zijn betreft je visies en overtuigingen, maar je luisterde altijd naar mijn mening.
Na onze nacht zei je, dat je niet wist dat zoiets bestond. Maar ook jij hebt een kant van jezelf gezien, waarvan je niet wist dat deze bestond in jezelf. ik zie alleen maar steeds voor me hoe je je hoofd op mijn schoot legde en bij me wegkroop als een kleine jongen. Hoe we gelachen en gestoeid hebben, gesproken hebben over God. Hoe ik je gezicht zachtjes kriebelde, en jij mijn rug urenlang masseerde. Hoe je me wilde toedekken met een deken, omdat ik het koud had.. en al het andere waar we beide geen weet van hadden.
Ook deze kant zit in jou!!!!! een zachte kwetsbare maartenNiet alleen dat andere. ik ben blij dat ik deze kant van jou heb mogen zien, en ik hoop dat je hem met hulp naar buiten kunt laten komen, zodat jullie verder kunnen.
Ik weet ik ben boos geweest heb rotsmsjes gestuurd. maar ik heb het nu pas begrepen, nu pas begrijp ik je laatste brief. Nu voel ik de vrede, en weet dat ik niet alleen ben.
Uitreding..hadeswereld.
Sten heeft het vaker over zeus en hades wereld.. nou vanmorgen zat ik echt in hadeswereld het begon met een droom uittredingsconversie.
Ik zat op een stapelbed, dat in de ruimte zweefde naast mij zat een cliente van mijn vorige werk, ik was bang dat ze over de rand zou vallen en zich pijn zou doen, dus trok ik haar terug, ik viel zelf van het bed af naar beneden, en werd opgevangen door een sterke arm die mij naar onderste verdieping van het bed trok.
Ik begon met uitreden, ze zeiden dat ik in de psyche van maarten zat en ik baande me een weg door lava en zwarte as. ik hoorde een soort van trommels op de achtergrond.. het deed me denken aan een soort ritueel, meer een dodenritueel. de stemmen die er bij klonken, waren niet menselijk. Maar ik was niet bang, terwijl dimensies in hadeswereld me normaal echt angst in boezemen.
Ik zag alleen maar zwarte as, en een soort van vulkaanuitbarsting, de trommels werden luider, en leek alsof er iemand sterven ging. ik kreeg heel snel inzichten in mijn geest gepropt, dingen en dromen vanaf het begin, maar wat ik niet wilde weten. Omdat ik gecharmeerd was van je lieve kant. ( en toch zie ik nog steeds die lieve kant van jou, omdat ik weet dat deze bestaat)
Ik riep snel om een gouden licht, om mij hier mee te omhullen, maar ook om deze uit te stralen in deze duisternis. langzaam werden er een paar kleuren weer helder, en hield het doffe trommelen op.
ik zat plots op een bank tegen een mannelijf aan, hij hield me zachtjes en beschermend tegen me aan. het voelde als een vader, maar het was niet mijn vader.. ik trad weer uit.. ik vloog door een soort van marktplaats waar heel veel mensen liepen, maar vond niet wat ik zocht, maar waar was ik dan naar op zoek?
Ik vloog in een soort van oosterse kamer met van die tapijten en kruiken.. beetje 1001 nacht idee.. er vond een aardbeving plaats en alles viel uitelkaar..
tot ik weer teruggleed in mijn lijf.. mijn ogen open deed en het begreep..
het blauw was er weer in mijn kamer, waarvan ik altijd weet dat het goed voelt, ja het was er zelfs in onze nacht en je zag het om mijn ogen.
Ik ken het antwoord nu uit je brief.
Altijd heb ik geroepen dat ik alles in mijn eentje moest klaren, gejammerd en geklaagd heb ik.. want ik was alleen.
Maar er zat altijd een enorme kracht in dit breekbare fragiele lichaam( zoals jij dit zo mooi omschreef)
Ik weet nu dat deze kracht god is, de god in mij, zoals jij dit zo mooi omschreef.
En al die tijd was ik nooit alleen, ik voeldehet goddelijke in mij.
En vanuit hier weet ik dat ik verder kan gaan.
Bedankt lieve vriend voor dit antwoord.
Ik hoop dat je je weg zult vinden, en ik wou dat ik je nu kon helpen en steunen, maar je weet ook dat ik dit niet mag of dat dit gaat. En misschien wil je het zelfs niet meer.
Ik houd oprecht van je en heb alles bewust ervaren.
het ga je goed.. mocht ik je ergens ooit weer zien, zal ik je altijd groeten.. ondanks alles wat ik nu weet, zal ik je altijd recht in de ogen blijven aankijken.
liefs van je sterreplukkertje.
Auteur