ontmoeting met vader uittreding/lucide

[JG]

Weer een mooie uittreding mogen beleven. Het begin verliep weer wat chaotisch. Vreemde/bijzondere ervaringen achter elkaar. Heb de centrifuge nu weer twee maal gehad. Vind dat super leuk. Ik wilde harder en harder draaien overigens zonder visuele waarneming. Wordt na een minuut weer wakker en dan begint het suizen weer opnieuw. Wat me opviel was dat het suizen minder hard was dan normaal en ik veel makkelijker erin mee kon gaan. Ik hoorde steeds stemmen, hele verhalen maar helaas is mijn geheugen niet helemaal aanwezig geweest. Op een gegeven moment, in hypnogene toestand?, voelde ik iest in me kruipen van onder of althans dacht dat er iets in kroop. Ik trok er een soort flexibel buisje uit en gooide het weg. Vreemd :/ Daarna weer uitgetreden met minimale visuele waarneming en alweer (lees vorige uittreding) een persoon aan me voeten die me keihard duwt, zo wordt ik zo lijkt wel minuten lang geduwd en leg ik kilomters af, wat overigens erg leuk is!  Weer terug naar suistoestand.

Het volgende behoeft enige uitleg: Ik doe aan automatisch schrift dit houdt in dat ik communiceer met energieen van aardse bewoners of astrale. Ik praat geregeld met mijn vader die een tijd geleden is overleden. Ik heb met hem de afspraak gemaakt dat ik met hem een "tocht"mag maken. Daarmee bedoel ik een astraal uitje met hem.

Vanochtend is dat voor een deel uitgekomen totdat ik lucide begon te worden en daarna is slaap viel.

Het suizen begon dus weer. Ik ben me vrij bewust alleen de visus is slecht. Ik zie een licht en voel een overweldigende vreugde aantrekkingskracht. Ik neem er deel aan. Ik weet dat dit is vanwege de tocht met mijn vader. Ik voel minimaal drie a vier aanwezigen. Ze communiceren over, me er te krijgen. Wat te doen? Preciese teksten weet ik niet meer van deze uittreding want mijn geheugen heeft het niet allemaal opgeslagen. Ik denk zelf op dat moment "helderheid nu" te zeggen maar we gaan al. Of misschien was dat toch het juiste om te zeggen? Ik ben ineens in een soort stad zo lijkt het. Mijn visus is perfect. Het is er vrij druk. Het is zonnig weer maar ik zie er ook sneeuw liggen het vreemde is dat ik de kou van de sneeuw niet onder mijn voeten voel. Dit realiseer ik me op dit moment ook. Ik voel wel de warmte van de zon nu ik me er voor open stel. Maar ik weet ook niet zeker of ik er wel op de sneeuw liep denk ik. Ik loop in een soort stad, met een heel gemoedelijk sfeertje, en hij loopt naast me mijn vader. We gaan zitten op een soort binnenplaatsje waar bankjes en veel planten staan. Hij ziet er jong uit een jaar of dertig dat is bijna de helft van de leeftijd die hij "had moeten hebben". Hij is slanker. Eigenlijk een best knappe verschijning Ik kan me niet goed herinneren wat er allemaal gezegd is. De boventoon van deze uittreding had het gevoel en mijn gedachten. We zaten op het bankje en allerlei gevoelens kwamen bij mij naar boven. Vooral veel verdriet. Ik moest huilen. Hij ging half om me heen zitten en troostte me met zijn samenzijn. Ik had ook verdriet om niet daar te zijn er kwam van alles los. Gevoelens die me eigenlijk onbekend zijn. Ik heb namelijk behoorlijk vrede met zijn overlijden en ben blij met mijn aardse leven. Ik zei ook tegen hem dat we toch de tocht zouden gaan doen? Dit was niet helemaal zoals we hem hadden afgesproken hadden. Waarschijnlijk is dit een noodzakelijke tussenstap? Het gevoel van daar met hem zijn was waarschijnlijk te overweldigend mijn bewustzijn vernauwde zich waardoor ik in een meer lucide toestand kwam en contact verdween. Ik bevond me in een groot huis van waaruit ik dacht verder te kunnen gaan met de tocht. Ik kon er logeren. Er was een soort balie en ik dacht ik ga er vragen wat mijn teken op mijn arm betekend. Ik keek naar mijn arm en had een code achtige tattoo erop zitten. Maar de balie leek er niet geschikt voor ik kwam in gesprek met een ander die bij de balie stond. Ik raakte het laatste stukje bewustzijn kwijt en viel in slaap.

Een bijzondere ervaring. Het gevoel van het licht was erg fijn en mooi ik werd er in mee genomen en kon me met het gevoel vullen. Echt prachtig. De ervaring er na vond ik natuurlijk ook heel bijzonder. Vind het wel jammer dat ik om de een of andere reden niet 100 procent bewust uittreed. Daarmee bedoel ik: ik zou anders reageren als ik met mijn aardse bewustzijn/ helderheid daar aanwezig had geweest. Ik ben daar wat meer een oer mens ik heb nog niet de controle over mijn gehele bewustzijn zoals relativerinsgvermogen en de rust om alles over me heen te laten komen. Ik reageer te primair vanuit een oergevoel. Ik voel me er een klein kind als ik het zo mag vergelijken. Toch zit er een stijgende lijn in. Ik hoop en verwacht dat ik me steeds bewuster ga worden van mezelf waardoor ik deze uitjes ook bewuster kan gaan beleven op een manier die bij mij past.

Ben benieuw wat jullie ervaringen zijn met dit half bewustzijn? Hebben jullie ook "last"gehad van de oergevoelens dat je acheraf denkt normaal zou ik zo niet gereageerd hebben. Is er bij jullie verbetering in gekomen?

Liefs JG

[Koen]

Hoi,

Bedankt om deze mooie ervaring met ons te delen. Ik vind het geweldig dat je zulke dingen mag beleven, en dat je in staat bent om het contact met vader te behouden. Je zegt dat hij er veel jonger uitzag. Dit is niet ongewoon, omdat 'dit jong zijn' van overledenen ook al door andere uittreders opgemerkt werd. Dit komt omdat zij zich vaak manifesteren in een meer ideale, gezonde vorm, een vorm waar zij zich goed bij voelen, meer dan een afgetakelde vorm.

Verder, wat bedoelt jouw vader met op tocht gaan ? Ook de gesprekken of uitwisselingen tijdens deze uittredingen zijn volgens mij een 'tocht'.

Tijdens mijn uittredingen ben ik ook niet altijd helder. Als ik doodmoe ben, dan ben ik ook meestal minder helder tijdens een uittreding. Als ik mijn geest scherper was vooraleer het inslapen, dan ben ik vaak helderder tijdens een uittreding.

Maar het is bekend dat we tijdens een uittreding een beetje anders reageren dan tijdens het gewone leven. Zo zijn wij bijvoorbeeld niet meer bang om te vallen als we boven de grond zweven. Het lijkt haast een natuurlijke zaak. Geen hoogtevrees. Bepaald vanuit een ‘oergevoel’ dat jij aanhaalt. Verder is ons doen en laten vaak ook gekenmerkt door ingevingen. Tijdens uittredingen is het de kracht van de gedachte die regeert. Als er iets in ons opkomt, dan doen we dat dan meestal ook. Zo komt het bijvoorbeeld bij mij op om mijn astraallichaam te controleren, en dan doe ik dat, ook had ik iets anders gepland vooraf. Achteraf zeg ik dan ‘oh ja, ik ging eigenlijk proberen om de katten op te zoeken, heb daar niet meer op gedacht tijdens het uittreden’. Hoe levendig sommige details ook waren tijdens een uittreding, ik moet soms echt mijn best doen om ze na de uittreding terug allemaal voor de geest te halen. Als ik mijn best doe, lukt dat redelijk. Daarom is het erg belangrijk om onmiddellijk na de uittreding onmiddellijk een ‘reconstructie’ uit te voeren van wat je allemaal beleefd hebt. Zeker als de uittreding langdurig was, schrijf je het beter maar allemaal op. Misschien kan je een notitieschriftje bij je bed houden.

Wat jij dus bedoelt met het ‘oergevoel’ is datgene wat ons ingegeven is tijdens de uittreding. Soms kan je dit overstijgen door sterke commando’s te uiten, maar dat vergt oefening. En je moet natuurlijk ook de gelegenheid hebben om te oefenen.

Dus, prachtige ervaring, waar je veel mee kan doen, en waar je veel uit kunt leren ! Toch ben ik als belangrijkste besluit heel blij voor je dat je het contact met je vader hebt kunnen behouden.

PS om je luciditeit (helderheid) te bewaren tijdens een uittreding, is het verstandig om nu en dan jouw astrale handen voor je gezicht te houden, dan blijf je gefocused ! doen !

Liefs Koen.

[JG]

Nog bedankt voor je reactie Koen.
Je had gelijk hoor het was al een hele tocht met mijn vader.
Ik had het alleen anders in mijn hoofd. Ik reageerde anders dan
ik in de aardse wereld had gereageerd. Daar baalde ik een beetje van
maar ben ook wel ontzettend dankbaar dat ik het heb mogen meemaken.
Dit is gewoon weer een stapje in de goede richting. Precies het stapje dat
ik kon en mocht maken! Bedankt voor je tip van de handen. Ik kijk er nu
elke dag een paar keer naar zodat ik het mee neem naar het astrale.

Heb de laatste weken niet heel veel kunnen uittreden vanwege
veel werken studie etc. Heb wel nog een leuke ervaring gehad waarin
ik steeds heen en weer switchte tussen sleep paralysis, luciditeit en uittreden.
Het leek wel of ik bewust aan het oefenen was.  Omdat ik in deze ervaring
steeds leerde wat nu wat is en hoe ik kon switchen. Ik had tevens goed
zicht en bewustzijn.
Heb twee weken geleden ook voor het eerst muziek in mijn ervaringen
gehoord. Heel bijzonder vond ik het dat ik een artiest  hoorde waar ik
in het aardse bestaan helemaal niet van houdt. Maar in de ervaring was
het prachtig. Ik kon het deels sturen. De muziek was erg vol van klank
en kon er met volle teugen van genieten. In deze ervaring had ik
geen visuele of andere zintuigelijke waarnemingen behalve geluid. Als ik
een componist zou zijn dat had ik heel wat moois aan materiaal verkregen

Liefs JG

[Koen]

Als ik een componist zou zijn dat had ik heel wat moois aan materiaal verkregen 

Dat denk ik ook, de muziek die ik hoorde had ik moeten opschrijven, ik ken wel notenleer-notenschrift, maar niet voldoende bedreven om het zomaar neer te schrijven.